ALWays HOPE for THE BEST

گاهی نفس به تیزی شمشیر میشود

از هر چه زندگیست دلت سیر میشود

گویی به خواب بود جوانیمان گذشت

اغلب چه زود فرصتمان دیر میشود

کاش میدانستی

هجوم نبودنت به قدری از سر دلتنگیت وسعت گرفته

که دیگر تاب این دلتنگی برایم نا ممکن شده...

عشق زاییده تنهایی است…. و تنهایی نیز زاییده عشق است…
تنهایی بدین معنا نیست که یک فرد بیکس باشد …. کسی در پیرامونش نباشد!
اگر کسی پیوندی ، کششی ، انتظاری و نیاز پیوستگی و اتصالی در درونش نداشته باشد تنها نیست!
برعکس کسی که چنین چنین اتصالی را در درونش احساس میکند…
و بعد احساس میکند که از او جدا افتاده ، بریده شده و تنها مانده است ؛
در انبوه جمعیت نیز تنهاست

 یکنفر در همین نزدیکی ها
چیزی
به وسعت یک زندگی برایت جا گذاشته است ...
خیالت راحت باشد
آرام چشمهایت را ببند
......یکنفر برای همه نگرانی هایت بیدار است
یکنفر که از همه زیبایی های دنیا
تنها تو را باور دارد

سبدی هست در اندیشه من / که پر از گل بدهم هدیه به تو

غافل از آنکه تو خود نابتری / یک جهان گل بخورد غبطه ی تو . .

چیزی شبیه به “معجزه” است.

وقتی هر شب به خیر می گذرد

بی آنکه کسی به تو بگوید

“شب به خیر”

 به صد رسیده بودی
  چشم بسته
  گرچه قرار ما یک بازی ساده بود
  نیامدی بگردی
  و شاید از هزار هم گذشته بودی

  من پشت درختها زرد می شدم
  و دیگر خیال پیدا شدن
  از سرم پرید.

  من به شکل ساده ای من هستم.
  اگر این جا نیستم, گم نشده ام.
  به سادگی فراموش شده ام.
  …
 

هرگز برای عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهی

در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای می رسی که ماه را بر

لبانت می نشاند

اگه يه روز حس كردي تو يه زمان عاشق دو نفري ؛ دومي رو انتخاب كن ،

چون اگه واقعأ عاشق اولي بودي ، به عشق دومي گرفتار نميشدي

بزن باران که دین را دام کردند...

بخواب ای شاه شاهان ولی هرگز به این دنیا میندیش که ایرانت ویران ویران است اسیر است در دل گربه

فرو رفتن در غم و اندوه , هیچ کس را در دین , مومن نمی سازد ...

با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی

و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه در تاریکی نداشتن است

و...و من همچون غربت زد ه ای در اغوش بی کران دریای بی کسی

به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد

وتا وقتی که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشوید

بانوی دریای من...

کاش قلبمان وسعت می گرفت و شمع با پروانه الفت می گرفت

بس که این کوره راه ترس آور زندگی را هراسان پیمودم زخم پاهایم به من میخندد...

خسته شدم بس که تنها دویدم...

اشک گونه هایم را پاک کن و بر پیشانیم بوسه بزن...

 می خواهم با تو گریه کنم ...

خسته شدم بس که...

تنها گریه کردم...

می خواهم دستهایم را به گردنت بیاویزم و شانه هایت را ببوسم...

خسته شدم بس که تنها ایستادم

تحقیر را باور نکن...

بر روی بوم زندگی هرچه میخواهی بکش...

زیبا و زشتش پای توست...

تقدیر را باور نکن...

تصویر اگر زیبا نبود نقاش خوبی نیستی...

از نو دوباره رسم کن...

تصویر را باور نکن...

خالق تو را شاد آفرید...

آزاد آزاد آفرید...

پرواز کن تا آرزو...

زنجیر را باور نکن...